म बुबा भएँ छोरीको!!!

यस्ता कुरा लेखेर के हुन्छ ? आफ्नै मनको प्रश्न । मैले गतिलो उत्तर पाईनँ । नलेख्न सकिन अनि त्यै भएर लेखेँ । तर स्विकार्छु, आफ्नै मनलाई सम्झाउन सकिन । फेरि जुन मनले प्रश्न सोध्यो त्यै मनले नै हो उत्तर दिने । के औचित्य रह्यो त यो प्रश्न उत्तरको? म छोरीको बुवा भएँ । सबैले थाहा पाउनु जरूरी छ र ? कुनै पुरूशार्थको कुरो पनि भएन,सवैका हुन्छन् । मनमा दुबिधा चलिरह्यो । तर भावनाहरू सलबलाउन छोडेनन् । म छट्पटिन थालेँ । पोखौँ पोखौँ भयो अनुभवहरू.... अनि त्यै भएर पोखेँ ।

म एकदमै खूसी छु । त्यो कलिलो अनुहार एकतमासले हेर्छु तर आफ्नै काखमा लिने आँट गरिसकेको छुईन । ऊ उसैकी आमासँग रमाएकी छे । म बोलाउन खोज्छु तर के भनेर बोलाउने?? ‘छोरी’ भन्नु कि ‘नानु’ भन्नु कि? मुख लाग्दैन मेरो । छोरीकी आमा पनि हाँसिन् मेरो अनुहार देखेर । म लाजले भुतुक्क भएँ । सायद छोरो मान्छेलाई पनि यतिसारो लाज लाग्दो रहेछ । आफ्नै बानी पहिलोपल्ट थाहा पाउँदै छु । ऊ अझै आमाकै छातीमा मुन्टो टाँसेर बसेकी छे । कति साह्रो भोक लागेको!! कि के हो थाहाछैन मलाई । म फेरि छोरीको अनुहार नियाल्ने कोसिस गर्छु । अघाईछ क्यार अब सुतीसुती खुट्टा उफार्न थाली । खुसी भएरै यसो गरेकी होला भन्ने अड्कल काटेँ । पुसको बेला, विहानभरि मुटु काम्ने जाडो थियो । अहिले उघ्रियो आकाश । अनि घाम पनि लाग्यो । छोरीको अनुहारनै त्यस्तो हो अथवा दिन उज्यालो भएर त्यस्तो देखियो मैले ठम्याउन सकिन । धपक्कै बलेको छ ! मेरी छोरी नै हैन जस्तो! धत् त्यसो नि भन्ने हो । हैन म अलि कालो छु नि त! मनभित्रको वार्तालाप । काखमा बोक्ने आँट गरेँ बल्ल । लौ रून पो थाली । सायद बोकाई मिलेन क्यार ! तर एकछिनमा चुप लागिहाली । अलिअलि अचम्मका आवाज निकालेँ मूखबाट उसलाई खूसी पार्न । यति चै जानेको रहेछू मैले । ऊ खुसी पनि भई । म झन् रमाउन थालेँ । कुन्नी कस्तो अनौठो अनुभव भयो मलाई । यस्तो अनुभव जुन मैले कहिल्यै थाहा पाएको थिइनँ । उसँग खेल्न साह्रै मज्जा लाग्यो मलाई । उसका बालसुलभ हाउभाउहरू देखेर मैले आफ्नै खुसी सम्हाल्न सकिनँ । म उसको निधारमा आफ्नो निधार जुधाउँछु अनि हातैले बोकी बोकी तलमाथि हल्लाईदिन्छु । ऊ मुखभरीका गिँजा देखाएर हाँस्छे । म झन् खुसी हुन्छु । वास्तवमा यो अदभुत आनन्द हो । मेरी छोरी, हाम्री छोरी....शव्दमा वर्णन गर्न सकिनँ त्यो अनुभव ।

अनायसै म प्रतिक्षा गर्न थालेछु उसको बोलि फुट्ने दिनको । साँच्चै सुरूमा बाबा भन्छे कि आमा भन्छे होला ! तोते बोलीले सकिनसकि ‘बाबा’ भनेको सम्झिएँ । तर बोलि पो कस्तो हुने हो? अहिलेसम्म रूँदा मात्र सुनेको छू उसको आवाज । बोल्दा पनि त्यै आवाज हुन्छ कि अरूनै हुन्छ? यसको पनि जवाफ पाईँन । छोरीको अनुहार मेरो जस्तो छैन । काटिकुटी उसैकी आमातिर गएकी छे । झन् माया लागेर आयो मलाई । एउटै अनुहारका दुईजनै, आहा! कति भाग्यमानी रहेछु म त । छोरीलाई काँधमा बोकेर बाटाभरी सबैलाई देखाउँदै हिड्ने मन भयो । तर अलि सानै छे, काँधमा बस्न सक्दिन होला! भैगो अलि पछि त्यसो पनि गरौँला । तर मनमा अझै केहि गरौँ गरौँ जस्तो भइरह्यो । मलाई छोरीसँग बस्ने रहर पुगेन । अनि ऊ सँग खेल्ने पनि रहर पुगेन । मनमा खाली एउटै कुरो मात्र खेलिरह्यो- मेरी छोरी, हाम्री छोरी । मेरै रगत दौडिन्छ उसको नसामा पनि । वाह! संसारै जितेजस्तो अनुभव भयो मलाई । ठूलै पुरूषार्थ गरेझैँ लाग्यो । मनमा भावनाको कमी भएन एकछिन पनि । सोचाईले रोकिने नामै लिएन । अनि अनुहारबाट खुसी-त्यसले पनि झर्ने नामै लिएन । म संसारको सबैभन्दा खुसी व्यक्ति जस्तो लाग्यो । म संसारकै सबैभन्दा सुखी ब्यक्ति जस्तो लाग्यो । मेरो वसमा हुन्थ्यो भने म यतिनैबेला छोरीलाई ‘बाबा’ भन्न लगाउने थिएँ । वास्तवमा म व्याकुल छु यो आवाज सुन्नलाई । किन यतिसाह्रो अधैर्य? थाहाछैन । आफ्नै मुखले ‘बाबा’ भन्छु दुईचार पल्ट उसले सुन्नेगरी । तर छोरी हाँसीँमात्र रही अनौठो आवाज निकालेर । मेरो चाहना पुरा भएन ।

उसको शरिर यति कमलो छ कि मेरो हातले भरै पाउन सकेको छैन । म उसलाई अलिकति पनि पिडा हुन दिन्न । औँला समाईदिन्छु कहिले, खुट्टा चलाईदिन्छु कहिले । कति न्यायो छ उसको शरिर.. अनि सवै कपासले बनेजस्तो मुलायम । उसको हँसाइमा निश्चलता छ, म त्यसै त्यसै हराएको छु ऊ भित्र । जीवन अनुभुतिको पुस्तकालय हो । नयाँ नयाँ अनुभवका पुस्तकले सजिएको पुस्तकालय । अनि यो कस्तो मायालु अनुभुति, सम्झिदा पनि जीउमा तरङ्ग उत्पन्न हुने । यति खुसी.....सायद कुनै दिन म फेरि हुन्छु हुन्न थाहा छैन तर आजको खुसीमा म जीवनको सार्थकता खोज्नेछू अनि सन्तुष्ट हुनेछु । ओहो ! छोरी त रून पो थाली । के भयो मैले मेसो पाईनँ । अनेक गरेँ फकाउन तर रून छोडिन । म अलमल्ल परेँ । अनि हतार हतार उसकी आमालाई लगेर बुझाईँदिएँ । भोक लागेको रहेछ विचरीलाई । मैले जति माया गरेँ पनि उसको भोक मेटाउने क्षमता प्रकृतिले दिएको छैन मलाई । त्यो त केवल उसकी आमासँग मात्र छ । एकछिन पछि फेरि आमाको काखैमा झन् खुसी भएर खेल्न थाली । मैले बोलाउँदा पनि आइन । जति गरेपनि सायद केहि कमि छ म भित्र । अनि यो सत्यलाई पनि मैले स्विकार्नै पर्छ म उसको बाबु हुँ आमा होईन । पहिलोचोटि हिनताबोध भयो मलाई । अनि लाग्यो म त्यो अभागि पुरूष हुँ जसले आमा बन्ने सौभाग्य कहिलै पाउँनेछुईन ।

कति मीठो सपना!! तर कसैलाई भन्ने आँट पनि भएन । छोराछोरी ६-७ वर्षपछि होलान् मेरा पनि ; फेरि लाग्यो म त्यो भाग्यमानी पुरूष पनि हुँ जसले वावु हुँदाको अनुभव समय भन्दा ६-७ वर्ष अघिनै गरिसक्यो!!!!