मेरो प्रिय मान्छे

मेरो प्रिय मान्छे !!!
म के भनेर संम्बोधन गरु तिमीलाइ
राम्रो भनौ कि नराम्रो
राजा भनौ कि राजु
जे भनेपनि नपुग नपुगजस्तो लाग्न थाल्यो
खै किन हो अचेल
तिमी हिडने बाटो पनि आफनैजस्तो लाग्न थाल्यो ।

थाहा छैन
तिमीले मलाइ आखांभित्र अटाएका छौ
कि आंखाबाट हटाएका छौ
जम्काभेटमा खिचेका तस्बीरहरु
मेरा आंखाबाट ओर्लिएर तिमीसम्म आउन खोजिरहेछन
सजाएर राखेका खुशीहरु
मेरा ओठबाट फुस्किएर तिम्रो अगाडी मुस्कुराउन खोजिरहेछन ।

बशन्तमापनि खडेरी परेको मन सम्हाल्न गाह्रो हुदोरहेछ
बाढी, पहिरो र झरी संझदा झन साह्रो हुदोरहेछ
तर अझै केही आशाहरु वांकी छन
हरेक वर्षको अन्त्यमा मनका तालहरु भर्ने गर्छु
तिनै तालको निलो पानीमा तिम्रा तस्बीरहरु हेर्ने गर्छु ।

खोइ म कसरी भनौ
म तिमीलाइ स्वीकार छु कि अस्वीकार
बहिस्कार छु कि तिरस्कार
नहुनुका पिडाहरु शब्दमा उनिएर
चिठठी भएर तिमीसम्म आउन खोजिरहेछन
कृपया मलाइ बाटो बताइदिन सक्छौ कि?