सम्पुर्ण नेपाली र सिङ्गो नेपालको भविष्य कोर्ने संविधान निर्माणका लागि पठाइएका ६०१ सभासद्ले कसरी संविधान बनाउँछन् होला, सदनभित्र के के कुरा गर्छन् होला भन्ने कौतुहलता सबैलाई हुनेगर्छ । यस्तो कौतुहलता कहिलेकाहिँ मेटिने गर्छ । प्रधानमन्त्रीको चुनावको बेला (जुन प्राय: भइरहन्छ),र संविधान बनाउने समय लम्ब्याउँदा (जुन पनि अब भइरहने छ) । हिजोको प्रधानमन्त्रीका लागि भएको चुनावमा पनि सभासद्का बोली र विचार सुन्न पाइयो । बोल्ने धेरै सभासद् बौद्धिक र राम्रा लाग्यो मलाई त । सायद बोल्न जान्नेलाई मात्र पठाएका थिए कि पार्टीले !

हृदयेश त्रिपाठीले हिन्दीमा हानेको भाषण साह्रै चोटिलो लाग्यो । “संविधानसभाको म्याद थप्नेके बाद हम ने सोचा था कि लोग सुधरगए । लेकिन….” यस्तै यस्तै भने । साह्रै मजाले । “तीन दलके नेताओँका सत्तालिप्साका चरम नमुना हे ये ।” बडा स्वादले थप्दै थिए । सुवास नेम्वाङले समय सकिएको संकेत गर्न “माननीय ज्यू” के भनेका थिए, “अभि तो शुरू हुवा हे सभामुख महोदय” भनेर नेताको परिचय चैँ दिइहाले । भाषण हान्न पाएपछि समयको ख्याल नगर्ने । “तीनोँ दलके नेताएँ ने गाँजरके सहमतिके बाँसुरी बजाए और खाते खाते चलेगए” भन्दा हल नै गुञ्जयमान भएको थियो हाँसोले । नेकपा एकिकृतका सभासद् परि थापाले झुक्किएर “एक तिहाइको सरकार निर्माण गर्नुपर्छ” भनेर डाइलग हानेर हिँड्दा उप-सभामुख सहित सबै गलल हाँसेका थिए ।

दलित जनजाति पार्टीका होलान् क्यारे सभासद् विसेन्द्र पासवान । उनले चैँ आएर आफ्नो हैसियत प्रस्तुत गरेरै गए । कति मिठा मिठा कुरा सुनिरा’ बेलामा । “हामी कसैलाई भोट हाल्दैनौँ किनभने सबै उम्मेद्वार उपल्लो जातका, एउटै समुदायका भए” भनेर आफ्नो हैसियत प्रस्ट्याए । दलित भएनन् रे, जनजाति भएनन् रे । सभासद् भएका सबै व्यक्तिलाई प्रधानमन्त्रीका लागि उठ्न योग्य मानिन्छ भन्ने जानेनछन् क्यार पासवानले । जानेरै पनि बिचरा के गरून् ! प्रस्तावक र समर्थक नै पुग्दैन उनको पार्टीको ! यस्ता जातीय खाडल निर्माण गर्ने कार्य सभासद्जस्ता व्यक्तिले गर्न थालेपछि देश कतै अब सामुदायिक र जातीय दङ्गा भड्किने त होइन ? यस्ता कुरालाई निस्तेज पार्नुको सट्टा जिम्मेवार मान्छेबाटै प्रोत्साहित भएपछि देशको अवस्था के हुने हो ! क्षमता भएका दलित,जनजाति र सबै समुदायका मान्छेले अवसर पाउँछन् । त्यसका लागि दयाको भीख माग्दै गीत गाउनुभन्दा आफ्नो कौशलता प्रदर्शन गर्नु राम्रो हुन्छ । इतिहासमा धेरै दलित, जनजातिले राम्रो ठाउँमा पुगेको उदाहरण पाइन्छन् ।

मेरो दिमागमा चैँ एउटा कुरो खेल्न थाल्यो । खालि बाहुन् बाहुन् भन्दै खेदो खन्छन् सबै भएर । देशका राष्ट्रपति मधेशी समुदायबाट छन्, उपराष्ट्रपति पनि, सभामुख जनजातिबाट छन् । अनि बाहुनले चैँ जाबो एउटा प्रधानमन्त्री पनि हुन नपाउनु त ? यसो अरूलाई भन्ने मेलो !

राष्ट्रिय सहमति निर्माण नभईकन फेरि प्रधानमन्त्री चुन्नु भनेको अझै देशलाई पछाडि धकेल्नु हो । आशा छ, दोश्रो चरणमा पनि कोहि प्रधानमन्त्री चुनिने छैनन् र राष्ट्रिय सहमतिको लागि एउटा छूट्टै पहलको थालनी हुनेछ ।

---

Post a Comment