एक महिने ईन्टर्नशीप सकाएर काठमाण्डौ आउने क्रममा हवाइजहाजबाट आउने संयोग मिल्यो । संयोग पनि कस्तो, अरूले टिकट काटेर क्यान्सिल गरेको टिकट पाइयो चौध सयमा । चौबीस सय पर्ने टिकट चौधैमा मिलेपछि के गाडि चढिर’नु त ! फेरि वर्खाको बेला, एक ठाउँमा फ्यास्स पहिरो गइदियो भने ‘काँचो चामल पनि प्याक छ’ भनिदिन्छन् नजिकका होटलमा र एक गेडो पनि खान पाइँदैन । चाउचाउ पचास रूपैयाँ प्याकेट पुग्छ, अनि दस रूपैयाँको बिस्कुट चालिस । यस्तै सोचेर आउने भइयो प्लेनमै ।

साथी अमोलको पुराना फोटो फ्रेमहरू ल्याउनु रै’छ । उसको झोलामा राख्ने ठाउँ पुगेन र मेरो ल्यापटप राखेको ब्यागमा राखिदिएँ मैले । बोर्डिङ् पास पाएर प्लेन कुर्न भित्रपट्टि छिर्ने ठाउँमा हुने चेकिङ्मा बसेको पुलिसले छामछामछुमछुम पारेर झोला खोल्न भन्यो । खोलिदिएँ ।

“झोलामा त सिसा रै’छ भाइ । लान पाइँदैन त हौ सिसा त !” पुलिसले भन्यो ।

“घरबाट ल्याउनु भनिहाले, यसो मिलाइदिनु न, विद्यार्थी मान्छे परियो ।“ भनेँ मैले ।

“मिलाउनु भन्नुहुन्छ, लान पाइँदैन ।“ फेरि भन्यो ।

“मिलाइदिनुन ।“ फेरि विन्ति गरेँ मैले ।

 

“अब भाइ मिलाउनु भन्नुहुन्छ, यसो भित्र क्यान्टिनमा गएर दाजुभाइ चिसौ खाऊँ न त ।“ यत्रोबेर पाइँदैन भनेको त यति भन्न नसकेर पो रै’छ ।

“ए......भईहाल्छ नि दाइ, बाहिर साथीहरू छन् बोलाउँ न त, अनि सँगै जाम्ला ।“ छिटो काम गर्ने विचार गरेँ मैले ।

उसले बाहिर भा’का मेरो दुईजना साथीलाई बोलायो र चिसो खाने हतारले उनीहरूको झोला पनि नहेरि ढ्याक्क छाप लाइदियो । भित्र क्यान्टिनमा लगेर एउटा पेप्सी किनिदिएँ अनि लौ त भाइ लागेँ भनेर हिँड्यो ।

हुन त हामीले गलत प्रयोजनको लागि बोकेको थिएन, र थाहा पनि थिएन प्लेनबाट सिसा लान पाइँदैन भनेर । यदि गलत नियतले त्यो बोकेको भए शायद त्यहि सिसाले हानेर अथवा हान्ने धम्की दिएर प्लेन हाईज्याक पनि गर्न सकिन्थ्यो । एउटा चिसोको लोभले साँच्चै ठूलो दुर्घटना निम्तिन सक्थ्यो गलत मान्छे परेको भए । अनि मेरो साथीको झोला त उसले छुँदै छोएन चिसो खानको हतारले, त्यसमा त जे हालेको भएपनि सरक्कै आइपुग्थ्यो भनेकै ठाउँमा ।

अनि प्लेनमा चढेपछि मैले सोचेँ, एकपटक चार्ल्स शोभराजले नेपालको एयरपोर्ट र भन्सारबाट हात्ती छिराइदिन्छु भन्थ्यो रे !! असम्भव होइन रहेछ । चिसोमा बिक्नेले अलि ठूलै प्रलोभन देखाए कसो माल पास नगराइदेलान !!

---

Post a Comment