कहिले कहिले त सोचाईको 'ओभर-डोज'नै हुन्छ । भावनाका ज्वारभाटाहरूले यहाँसम्म उथल पुथल वनाईदिन्छन् कि केदारजीको मस्तिष्क समयसमयमा तत्कालिन हाईटीको 'पोर्ट अउ प्रिन्स'जस्तै हुनेगर्छ । किन यतिधेरै सोचिन्छ भनेर पुनश्च त्यसमाथि पनि नसोचिनै हैन । व्याजको नि प्याज भनेजस्तो । वालकुमारीबाट कोटेश्वर जुत्ता वजाउँदै हाँनिदा मनोहरा पुल तरेको प्राय होसै हुँदैन अनि माथिवाट टाउको घोप्ट्याएर तल बगेको कालो पानी हेर्ने धोको प्राय अधुरै रहन्छ । वाटोमा हिड्दा छेवैमा आएर वोलाउनुस् त तपाई..अहँ.. वहाँको कानमा तरङ्गै उत्पन्न हुँदैन । घरमा रहँदा होस् या अरू कुनै वेला यो सिलसिलामा कुनै क्रम-भङ्गताको स्थिति देखापर्ने सम्भावना ज्यादै न्युन छ । मोटामोटी कुरा भन्नुपर्दा मैले यसैलाई जोड दिनुपर्ने हुन्छ; "केदारजी हरवखत टोलाईरहनु हुन्छ" ।
सपना त्यसैको पुरा हुन्छ जसले सपना देख्न जानेको हुन्छ । यो वाक्यले सानैदेखि मनमा गहिरो प्रभाव पारेको छ । अनि हरवखत सपना देख्नुहुन्छ सुनौलो भविष्यको......सायद पुरा हुने आशामा । वहाँ चिन्तनशील व्यक्ति हो अथवा फगत भावनाका कुहिरि मन्डलमा हराउने कुहिराको काग । निर्णय लिन त्यति सजिलो देखिदैन यहाँनेरि । त्यसो त धेरै सोच्ने भन्दैमा वोल्दै नवोल्ने मान्छे चाहिँ पक्कै हैन । गफ पनि हुन्छन् नि वेला वेला घर परिवारसँग, साथीभाईसँग अथवा अरू जो कोहिसँग । गएको महिना नगरकोट वनभोज जाने कुरा भएको रहेछ अफिसमा । हिड्ने निर्धारित दिनभन्दा एक हप्ता अगाडिदेखि केदारजीले यहि वनभोजको वारेमानै सोच्नुभयो । कसरी तयारी हुने, को को जाने, के के गर्ने.........। अनि निर्धारित दिनमा जव नगरकोट पुग्नुभो वनभोजका लागि, खुवसँग जम्नुभो साथीभाई माझ राजनितिका कुरामा, देशको दुर्दशाको कुरामा , जागिरका कुरामा अनि हरू के के हो के के मा । आज वहाँलाई टोलाउने त्यति धेरै फुर्सदै भएन । साँझ घर आईपुगेपछि पो दिउँसोका डाँडा काँडा, वन-जङ्गल, हरियाली सवै एकतमासले सलवलाउन थाले स्मृतिमा । ओहो!! कुरै कुरामा लागेर पुगेको ठाउँको त आनन्दै पो उठाउन विर्सिएछ त,हत्तेरी । दिउँसोका थोत्रा कुरा त अफिसतिरै गरेको भए नि भैहाल्नेथियो नि किन नगरकोटै पुग्नुपर्नेथ्यो र? प्राय भविष्य सोचेर एकोहोरिने केदारजी आज केहि क्षण अघिको समय सम्झेर पछुताउन थाल्नुभयो अनि त्यसैमा टोलाउन पनि......।
समय गतिशिल छ । यस्तैउस्तै गर्दै घरि के हुँदै घरि के हुँदै दिन महिना अनि वर्षै गएको नि पत्तो नहुने । केदारजीको हकमा नि त्यहि भयो । सँगै हुँदा गफ गर्दै अनि एक्लै हुँदा टोलाउँदै, सोच्दै...वहाँका नि निकैवटा वसन्त वाटो लागे । प्राय हरबखत विगतको पश्चातप अनि भविष्यको चिन्ता मात्र । के यसैगरी मात्र जीवन चल्ने हो ? वेलावेला साह्रै औडाहा महसुस हुनेगर्छ । अलिअलि चेत खुलेको विरामी जस्तो देखिनुभो केदारजी । साथसाथै ठुलो प्रश्नवाचक खडा भयो आफ्नै अगाडि । तर गर्ने पो के ? घरपरिवार अनि छोराछोरीको भविष्य वनाउन, आफ्नै गतिलो जीन्दगी वनाउन, सुखसँग वाँच्न, ठुलो ओहदामा पुग्न, सवैसामु चिनिन आदि इत्यादिका लागि सँधैँ परको मात्र सोचियो । ठूलो लक्ष्य वोकियो, धेरे थोर पुरा नि गरियो तर अचानक, आज आएर केदारजीलाई भयङकर ठुलो गल्ती गरेको महसुत हुँदैछ ।
विगतलाई राम्रोसँग नियाल्ने हो भने वहाँको जीवन साह्रै गहिरो भास भएको दलदल जस्तो वन्छ एकपटक फेरि । पहिले सानामा सधैँ मीठो खानलाई मरि मेटियो । अलि ठुलो भएपचि धेरै पढेर पी.एच.डी गर्न मरि मेटियो । राम्रो जागिर खान, विहे गर्न, छोराछोरी पाउन, वुढेसकालमा आनन्दको रिटायर्ड जीन्दगी विताउन........। यि सवै पुरा नि भए । तर एकदिन जीन्दगीले साह्रै गहिरो प्रश्न गह्यो केदारजीलाई । तँ वर्तमानमा चैँ कहिले वाँचिस्??? हो, समय दौरानमा खोजेका जति सवै कुरा पाएँ मैले, सवै सपना पुरा भए, तर तिनै सपना पुरा गर्ने निहुँमा म वर्तमानमा ज्युन सकिन । म वर्तमानमा कहिल्यै रमाउन सकिन । सधैँ विगत र भविष्य मात्र हावी भयो जीवनभर । तपाईँ भुलेर पनि मेरो गल्ती नदोहोर्याउनुहोला है । जीवनमा सधैँ वर्तमानमा वाँच्न सिक्नुहोला नभए मेरो नियति तपाईले नि भोग्नुपर्ने हुनसक्छ । यो केदारजीको सुझाव हो अथवा अरू केहि? जेहोस् वहाँ यस्तै यस्तै वर्वराईरहनुभएको छ आज तर टोलाउनुभएको चाहिँ छैन ।
